FANDOM


Łuk — jedna z najstarszych broni miotających skonstruowanych przez człowieka (najnowsze badania wskazują, że pierwsze łuki powstały nawet siedemdziesiąt tysięcy lat temu), która była używana przez większość znanych cywilizacji. Dzięki swojemu dużemu zasięgowi i sile pocisków, łuk był stosowany zarówno przez myśliwych, jak i na polu bitwy.

Budowa

Łuk składa się ze sprężystego pręta lub listwy zwanego łęczyskiem (zwykle zbudowany z drewna) oraz linki łączącej oba końce pręta zwanej cięciwą. Łęczyska łuku muszą być wykonane z elastycznego materiału, aby przy ręcznym naciąganiu cięciwy takowa nie pękła. Cięciwa musi być stosunkowo cienką (ale nie przesadnie) nierozciągliwą linką, na tyle wytrzymałą, aby nie pękać w momencie prostowania łęczyska po wystrzale. Strzała musi być na tyle długa, aby wystawać choć trochę za łęczysko w momencie pełnego naciągnięcia cięciwy.

Jednym z ważniejszych parametrów łuku jest jego zasięg - zarówno skuteczny, jak i maksymalny. Ten pierwszy dla większości łuków (np. prosty, walijski z ciężkimi strzałami) wynosi około 75-150 metrów, natomiast zasięg maksymalny oscyluje w okolicach 200-300 metrów. W pewnych cywilizacjach sztuka łuczarstwa stała na o wiele wyższym poziome i tak, na przykład, zasięg łuku janczarskiego dochodził nawet do 400 metrów, natomiast dla łuku refleksyjnego zasięg osiągał nawet 700 metrów.

Jest wiele typów łuku, każdy wygląda różnie lecz wszystkie opierają się na tej samej zasadzie. Najbardziej znane łuki to: prosty, refleksyjny, angielski, japoński i bloczkowy.

Łęczyska najczęściej były tworzone z cisów. Później ramiona łuku były tworzone nawet z metalu.

Cięciwa często była wzmacniana ścięgnami zwierząt w celu zwiększenia sprężystości.

Każda strzała zbudowana była z:

  • Lotek - najczęściej stworzone z piór osadzonych w promieniu strzały. Najczęściej były stosowane 3 lotki
  • Promień - drewniana część strzału.
  • Grot - najczęściej stworzony z metalu, rzadziej z krzemienia, ze względu na problemy z wyważeniem strzały.

Łuki używane przez wikingów były dosyć krótkie (140-180 centymetrów długości), a ich siła naciągu wynosiła nawet 40-50 kilogramów. Groty strzał najczęściej miały kształt liścia.

Historia

Łuk pojawia się po raz pierwszy w filmie Jak wytresować smoka 2. Używają go głównie ludzie Drago, jednak był również wykorzystany przez jeźdźców. Po skończonej bitwie pod Smoczym Sanktuarium bohaterowie oddali hołd poległemu w niej Stoickowi, wystrzeliwując w kierunku łodzi na której spoczywało jego ciało płonące strzały.

Ceremonia pogrzebu Stoika

Pogrzeb Stoicka

Ciekawostki

  • Sposób trzymania łuku przez Czkawkę (lewa ręka trzymająca łuk), sugeruje posiadanie u niego dominującego prawego oka.
  • Prawdziwi Skandynawowie faktycznie czasami urządzali swoim współplemieńcom pogrzeby na łodzi.
  • Dziś łuki wykorzystywane są głównie dla sportu i dobrej zabawy, jednak były one podstawą dla wielu broni miotających, m.in. kuszy.
  • Użycie przez bohaterów ognistych strzał przy pochówku Stoicka jest dość dużym przeoczeniem. Co prawda zdarzało się, że ciało umieszczano na łodzi, a następnie łódź podpalano (wiemy to od arabskiego podróżnika Ibn Fadlana), jednak do tego celu używano pochodni. Aby ognista strzała nie została zgaszona zaraz po opuszczeniu łuku, należałoby użyć substancji nawiązującej do prochu strzelniczego, który nie był znany wikingom. A nawet gdyby był, jedynie 2% tych strzał jest w stanie podpalić cel.
Treści społeczności są dostępne na podstawie licencji CC-BY-SA , o ile nie zaznaczono inaczej.