FANDOM


Skałka

Skała (zdrobniale: „Skałka”) – główna i tytułowa bohaterka „Słowianka, smoki i wikingowie”. Pomorzanka, córka imigranckiego kupca z Trusa; niewolnica Johanna, a później Gothi.

Wygląd

Skałka jest młodą, wymizerowaną dziewczyną o ciemnobrązowych włosach i tego samego koloru oczach. Włosy zawsze ma uplecione w jeden opadający na plecy warkocz, z którego wymyka się wiele kosmyków. W Trusie nosiła starą i wyblakłą, niebieską sukienkę. Po dostaniu się w niewolę ubiór ten uległ zniszczeniu. Od Johanna, jej pierwszego właściciela, dostała nowe ubranie. Od tamtej pory nosi męską tunikę z najtańszego, nieokreślonego koloru materiału, szare spodnie oraz brązowe buty. W pasie przewiązuje się sznurem.

Charakter

Skałka przede wszystkim jest zadziorna i niesamowicie uparta. Nie znosi, gdy nakładane są na nią jakiekolwiek ograniczenia. Zawsze dąży do obranego przez siebie celu, bez względu na przeszkody i nie licząc się z nikim oraz z niczym. Gdy staje w obliczu problemu, nie ucieka przed nim, lecz aż do końca szuka możliwego rozwiązania. Jest w stanie to zrobić nawet gdy grozi jej śmiertelne niebezpieczeństwo (chyba, że właśnie jest ścigana przez smoka – wtedy panikuje). We własnych dążeniach często wykorzystuje ludzi (i nie tylko) jako narzędzia w swoich rękach. W dodatku jest lekkomyślna i nie przewiduje negatywnych konsekwencji swoich czynów.

Podejście to zmienia się po wpadnięciu przez nią do bagna oraz po samotnym pobycie w pobliskiej jaskini. Skałka zaczyna wtedy żałować swojego głupiego i bezwzględnego postępowania, a napotkaną smoczycę – Świetlinkę – traktuje nie jak narzędzie, lecz równorzędną partnerkę. Przy tym zachowuje jednak swój ogromny upór.

Poza całą tą bezwzględnością, która pozwala jej przeżyć, jest to ciekawa świata i wrażliwa dziewczyna. Zawsze uwielbiała wysłuchiwać opowieści o dalekich krajach. Ponadto jest zachwycona badaniami Leonarda, a sama też nieraz się zastanawia nad zjawiskami przyrody oraz ludzką naturą. Nie cierpi broni i przemocy, a ponadto brzydzi się kradzieżą. Gdy widzi, że ktoś potrzebuje pomocy, nie waha się nad choćby próbą jej udzielenia. Na Berk tak naprawdę boi się wikingów i czuje się odtrącona, więc szuka zrozumienia u Leonarda, który znajduje się w podobnej sytuacji. Cały czas tęskni do zostawionej w Trusie rodziny, więc usilnie próbuje do niej wrócić. Obawia się jednak, że po tym, co przeszła, nie zostanie z powrotem przyjęta.

Historia

W Trusie

Rodzina Skałki, mimo trudnienia się handlem, jest raczej uboga, a w dodatku nękana przez normańską mafię. Mała Skałka sporą część czasu spędza na zabawie ze starszymi braćmi. W czasie tym uczy się pływać. Potem, gdy już nieco wyrosła, jest przygotowywana do przyszłej roli żony i pani domu. Potrafi więc tkać, szyć i gotować. Ponadto, z racji miejsca zamieszkania, uczy się trzech języków – słowiańskiego, pruskiego i normańskiego. Do jednej z jej nielicznych rozrywek należy wysłuchiwanie opowieści klientów ojca o dalekich krajach.

Niedługo przed jej urodzinami dostaje pieniądze na zakup materiału do nowej sukienki. Gdy wybiera się na targ, napotyka na członków mafii. Kilkoma ostrymi słowami naraża się im i musi przed nimi uciekać. W trakcie ucieczki dostaje się w niewolę, a po stosunkowo krótkiej podróży jako towar handlarza niewolników zostaje kupiona przez Johanna. Tam wykonuje wszystkie prostsze (i cięższe) prace na statku, a przy okazji uczy się nawigacji i prowadzenia rachunków. Niedługo potem zostaje kupiona przez Gothi i zostaje na Berk.

Na Berk

Skałka spotyka się równocześnie z ciekawością i niechęcią tubylców. Pierwszego wieczora zostaje wezwana do Twierdzy, gdzie jej rozmowa z wodzem ma służyć za rozrywkę dla rozpitej gawiedzi. Ujawniają się wtedy znaczne różnice światopoglądowe między nią a Berkianami, a wskutek nieporozumienia dochodzi do ogólnowioskowej bijatyki. Następnego dnia dosłownie wpada na Leonarda, a chłopak okazuje się być jedyną osobą, która ją rozumie. Skałka postanawia, że wróci do Trusa na smoku. W tym celu dwukrotnie udaje się do Smoczej Akademii – za pierwszym razem zostaje zbyta „brakiem doświadczenia”, więc ponownie przychodzi z Nefrytem, nowo wytresowanym minikiem. Wtedy również zostaje odrzucona. Tego samego dnia Leonard zaprasza ją do siebie, lecz z racji stanu społecznego Skałka zostaje wyrzucona z domu kolegi. Potem postanawia dopłynąć do Trusa na znalezionym na plaży wraku statku. Z pomocą Leonarda i Strzały naprawia wrak, a po ukończeniu prac chłopak nagle zdaje sobie sprawę, że właścicielka Skałki o niczym nie wie. Po kłótni cała trójka zostaje nakryta przez byłych kompanów Strzały. W wiosce rozchodzi się wieść o ich nietypowej przyjaźni, a wieczorem wściekły tłum przychodzi pod chatę Gothi. Interweniuje wtedy Stoick wraz z Akademią. Wódz zarządza całkowitą izolację Skałki od wolnych ludzi, czyli od całej wioski. Niewolnica z samego rana ucieka z wyspy na naprawionej łodzi.

Na bezludnej wyspie

Niedaleko od Berk łata w kadłubie odpada. Nefryt leci do wioski po pomoc, a Skałka dopływa do pobliskiej bezludnej wyspy. Tam, ścigana przez zębiroga, wpada do bagna. Samodzielnie jednak się z niego wyciąga. Zdaje sobie wtedy sprawę ze swojej głupoty oraz z faktu, że bez skrupułów wykorzystała swoich przyjaciół. Chce wracać na brzeg, by wrócić do wioski i ponieść konsekwencje swoich czynów, lecz po drodze wpada do jaskini z podziemnym jeziorem. Tam spotyka smoczycę, którą wkrótce nazywa Świetlinką, i z jej pomocą wraca na powierzchnię. Nie chce jednak krzywdzić Świetlinki przez zmuszanie jej do życia wśród ludzi (a tym bardziej lotu do Trusa), więc ją przegania. Aktualnie przebywa sama na bezludnej wyspie.

Relacje

Leonard

Leonard z początku jest jedyną osobą poza Gothi, która jest jej przychylna. Oboje czują się odrzuceni przez wioskową społeczność, co pozwala im nawiązać porozumienie. Skałka od razu akceptuje daltonizm chłopaka oraz jest zachwycona prowadzonymi przez niego badaniami. Jednak gdy okazuje się, że Leonard może być pomocny w powrocie do domu, zaczyna go zwodzić słodkimi spojrzeniami. Gdy chłopak w końcu zdaje sobie sprawę z tego podstępu, wyrzuca Skałce wszystkie jej wady. Z początku tamta nie potrafi przyjąć do wiadomości jego słów, lecz potem stają się one jednym z powodów jej przemiany. Nawet po ich kłótni Skałka wyraźnie za nim tęskni, czasem łapiąc się na myślach o nim.

Strzała

Ich znajomość, pomijając sprzedaż Strzale nowego miecza, nie zaczyna się zbyt przyjemnie. Skałka zostaje napadnięta przez bandę Strzały, a potem zmuszona do pokazowego pojedynku z nią. Niewolnica jednak sprzeciwia się łowcom, czym imponuje Gransonównie. Potem znów jej imponuje, gdy głośno obraża członków Akademii. Gdy wojowniczka ofiaruje jej pomoc przy reperacji łodzi, przyjmuje ją – jednak pod warunkiem, że tamta przestanie się znęcać nad Leonardem. Gdy obnażone są wady Skałki, Strzała wcale jej za to nie potępia. Sama nawet przyznaje, że na jej miejscu postąpiłaby tak samo. Nadal też pomaga Skałce.

Nefryt

Skałka uratowała Nefryta, gdy ten złamał skrzydło w czasie ataku jego chmary na dziewczynę. Od Słowianki nauczył się mówić, przez co powtarza jej maniery – czasem używa przekleństw, zna też trochę języka słowiańskiego. Z początku Skałka traktuje go tylko jako element rozmów z Akademią – smok miał służyć za dowód, że dziewczyna ma doświadczenie w tresurze smoków. Później jednak wyraźnie się zaprzyjaźnia z minikiem – gdy ten znów może latać, postanawia zwrócić mu wolność. Gdy Nefryt zostaje odrzucony przez własne stado, służy mu wsparciem. Ta nietypowa para zawsze może na siebie liczyć. Po „śmierci” Skałki smok wyraźnie rozpacza, a potem przez wiele dni jest osowiały. Dziewczyna także za nim tęskni.

Świetlinka

Skałka i smoczyca spotykają się nad brzegiem podziemnego jeziora na bezludnej wyspie. Na początku dziewczyna wyraźnie obawia się smoczycy. Tamta z kolei nie zabija jej tylko dlatego, że lekceważy ją jako zagrożenie. W miarę pobytu w jaskini bohaterki przyzwyczajają się do swojej obecności, a potem zaczynają się do siebie przywiązywać. Następnie współpracują w próbie wydostania się na powierzchnię. Po drodze Świetlinka jest w stanie „przypiłować” Skałkę, gdy jej człowiek zaczyna traktować ją przedmiotowo. Już na powierzchni dziewczyna odgania smoczycę, nie chcąc jej krzywdzić życiem wśród ludzi.

Ciekawostki:

- Jest to najstarsza, wedle chronologii powstania, postać w „Słowianka, smoki i wikingowie”.

- W pierwotnej wersji miała być sierotą.

- Więcej ciekawostek niedługo pojawi się w „Insercie”.

Treści społeczności są dostępne na podstawie licencji CC-BY-SA , o ile nie zaznaczono inaczej.