FANDOM


Scenariusz
Scenariusz
Niniejsza strona jest scenariuszem danego filmu/odcinka.
Powrót do artykułu
Concept toothless

Astrid: Och... Och.

Czkawka: Ach.

Sączysmark: Zgubiliśmy go!

Astrid: Ale przecież tu płynął. Musiał nas jakoś wyprzedzić.

Czkawka: Statek Łupieżców – wyprzedzić smoki? Jak?

Sączysmark: A tak właśnie.

Śledzik: Łuhu! Księżniczko, tośmy sobie polatali. Przegapiliśmy coś?

Sączysmark: Nieważne, coście przegapili, ważne, co my przegapiliśmy.

Czkawka: Sączysmark...

Sączysmark: No co? Mówię tylko, jak jest. Ot zbrodnia. Gdyby nie pan powolny i panienka super-bardzo-powolna, może, ja wiem, byśmy czasem zdążyli coś dogonić, kogoś pokonać, gdzieś dolecieć.

Czkawka: Słuchaj, takie teksty to nic nie zmienią.

Astrid: Noo, trochę chyba za ostro.

Śledzik: Hej, ale on ma rację.

Czkawka: Śledzik...

Śledzik: Przestań, ja się naprawdę nie obrażam. Po prostu wy sobie szukajcie, a Sztukamięs i ja polecimy sprawdzić klify na przykład. Zabezpieczymy tyły.

Astrid: Okej, ale ty jesteś pewien?

Śledzik: Co ty, no jasne.

Czkawka: Niech ci będzie. Eee, dobra. Jak coś zobaczysz, dajesz znaki, tak?

Śledzik: Masz to jak w banku. Łał. No i polecieli, zostawili tak po prostu. Smutno trochę. Ty wiesz, co ja sobie myślę? Ta, no właśnie. Masę rzeczy lepiej robimy sto razy lepiej niż oni. Zastygamy w powietrzu... i latamy zygzakiem. No i jeszcze, yyy... O! Latać w miejscu też umiemy. To w sumie to samo, co zastygnienie w powietrzu. Ach... Haha. Księżnisia, ty to zawsze umiesz mi poprawić humor. A ja dobrze wiem, co sprawi frajdę tobie. Wcinaj, mała. Ech... Pyskacz? Pomożesz Sztukamięs? Nie czuje się najlepiej.

Pyskacz: A co się stało?

Śledzik: Wsunęła całą masę skał i jakoś nie może sobie odkrztusić lawą.

Pyskacz: Ooo... Aha... Ech. Na brudną pieluchę Odyna...

Śledzik: Och. I c-co jest?

Pyskacz: Smoczy oddech. Trochę sobie pofolgowaliście, hm? Jakieś święto było czy co?

Śledzik: Yym, nie, nie do końca. Ooooch...

Pyskacz: Nic się nie martw, stary Pyskacz zaraz wszystko naprawi. Nie. Nie. Och. Może? Nie, nie, nie. Aha, no to jedziemy.

Śledzik: Nie no, Pyskacz... Przecież to nic nie... Ooo!

Pyskacz: Łoo! Ech.

Śledzik: Trochę ci chyba zniszczyliśmy. Niesamowite, w życiu nie wypluła z siebie tyle lawy. I jeszcze ten kolor, dziwne. No ale super, też uwielbiam łaskotki.

Pyskacz: Ee. Wstrzymaj konie, młodzieńcze. Ja tylko smoki oporządzam.

Bestial: Spokój. Genialny plan Albrechta działa. Kiedy te słodkie Szeptozgonki dorosną, z Berk nie zostanie nawet kamień.

Łupieżca: Dzikusie[1], patrz, jeden jakiś większy niż pozostałe.

Bestial: Mm... No, przyznam, że w życiu tak wielkiego jaja nie widziałem. Ani takiego tunelu.

Łupieżca: A to co było?

Bestial: Jakoś w tej chwili nie zżera mnie ciekawość.

Śledzik: I co? Yyy, znaleźliście ten swój statek?

Sączysmark: Znaleźdyśtyśtyśtydyty... A ty? Znalazłeś jakiś statek?

Czkawka: Nie, Śledzik, nie znaleźliśmy.

Pyskacz: Ej, mały. A ty wiesz, co to jest?

Mieczyk: Ja zgadnę! Ja! Nie podpowiadaj mi!

Szpadka: Aa... A nie miecz?

Mieczyk: Chyba mówiłem "nie podpo-wiadaj mi"!

Szpadka: Przestań. Nie podpowiadałam. Nie mów, nie podpowiadałam.

Mieczyk: Aua! Mówiłem, że zgadnę sam! Aua!

Pyskacz: Miecz, owszem, ale nie zwyczajny miecz. Masz, łap. Wykułem go z tej dziwnej lawy, co Sztukamięs z siebie wypluła.

Czkawka: Miecz z lawy Gronkiela? Ty poważnie mówisz?

Pyskacz: Dla przyjemności nazwałem ją sobie "żelazem". No bo nie chciało mi się czekać, aż ostygnie. Jak to mawiali w mojej rodzinie: "kuj, kuj, póki jeszcze gorące". Także nim się obejrzałem, rach, ciach, bum! I proszę bardzo. Jakie śliczne maleństwo.

Astrid: No, ładny jest. Ale... lekki jakiś. W bitwie ze dwie sekundy wytrzyma.

Pyskacz: Ty wiesz, że tak samo pomyślałem? A potem sprawdziłem i... Aaa!

Mieczyk: Ouo... Ja cię, cięcie.

Szpadka: Łoo... Nieźle.

Astrid: A masz jeszcze tę lawę? Marzy mi się nowy sztylecik.

Mieczyk i Szpadka: I nowe hełmy!

Mieczyk: No, te stare jakieś takie rozwalone. Pewnie od walenia. Sam nie wiem.

Pyskacz: Eee-he. Idealnie ci będzie pasował do tej tarczy twojej.

Czkawka: Tak właśnie pomyślałem. Tarcza z takiego żelaza to by było naprawdę coś.

Sączysmark: Chwila, chwila, chyba ja tu nie mam miecza! Może dla mnie jakiś miecz?

Pyskacz: To się może, przystojniaczku, ustaw w kolejce. Cała wyspa się już zwiedziała o gronkielowym żelazie. I oczywiście wszystkim pociekła ślinka.

Wikingowa: Haha.

Wiking: Ale...

Wikingowa: No chodź!

Tłum: Dawaj, Śledzik! Przepiękna ta twoja smoczyca.

Czkawka: Słuchaj, tarcza z tego gronkielowego żelaza to naprawdę przełom, Śledzik.

Śledzik: No nie? Sztukamięs, moja dzielna wojowniczka.

Czkawka: A powiedz mi, czym karmiłeś swoją wojowniczkę?

Śledzik: Czym? Yy, tak się składa, że nie mogę powiedzieć.

Pyskacz: Nie?

Śledzik: Bo to tajemnica firmowa. Gdybym zdradził, musiałbym was rozpłatać. Hehe.

Astrid: Czkawka! Łódź, słyszysz? Widzieli kolejną łódź! Musimy lecieć, ale już!

Czkawka: A ty co, idziesz? Śledzik?

Śledzik: No wiesz, no... Bym poszedł, ale nie wiem, czy zauważyłeś, mamy tu z księżniczką sporo roboty.

Pyskacz: Oj, kolego, surowiec na wykończeniu.

Śledzik: No dobra, mała, trochę sobie poczarujemy. Hę?

Pyskacz: Mm... Wspaniale. I co mam z tym niby zrobić? Mocarne kolczyki dla jakiejś szykownej paniusi?

Guner: Juhu!

Pyskacz: O nie, Guner, nie licz na to.

Guner: Och...

Wikingowa: Guner, daj spokój.

Pyskacz: Takie życie, mały. Chyba pora, żebyś mnie wtajemniczył w tę swoją firmową tajemnicę.

Śledzik: Jesteśmy. To tu było.

Pyskacz: No to już. Do roboty. Ładujemy. A zdradzisz mi może, które to te czarodziejskie?

Śledzik: Ależ naturalnie. To tak, ta nie... Nie, ta też nie... Ta może trochę przypomina... Hmmm... Niech pomyślę, to może...

Pyskacz: Nie masz pojęcia, co?

Śledzik: No pewnie! Że mam... Tylko że skały bywają, eee... No... No sam wiesz.

Pyskacz: Nie, chyba nie wiem. Powiedz mi.

Śledzik: Sztukamięs miała taki podły nastrój i, no... jadła w sumie wszystko, co się dało.

Pyskacz: Doprawdy?

Śledzik: No tak! Ja też akurat nie czułem się najlepiej. Okej! Przyznaję się! Nie wiem, z których skał ta cała lawa. Jestem do bani, jestem kłamczuch, nie nadaję się. Tak? To chciałeś usłyszeć? To? Zadowolony?

Pyskacz: Uspokój się i słuchaj!

Śledzik: Słucham!

Pyskacz: Teraz pozbieramy ile się da z tych wszystkich skał. Będziemy karmić smoczycę, dopóki nie trafimy na nasze magiczne żelazo.

Śledzik: Obiecujesz?

Pyskacz: Obiecuję.

Czkawka: No i fajnie, kompletna strata czasu.

Astrid: Chyba z pięć razy lataliśmy tam i z powrotem. No i nic.

Mieczyk: Powaga? Tam i z powrotem lataliśmy? Ja się nie zorientowałem.

Sączysmark: Może dlatego, że lataliście do góry nogami, popaprańce.

Mieczyk: A, no może. Fajnie było.

Astrid: Wiecie co? Przydałby nam się ktoś od wyznaczania kierunków.

Czkawka: No, to prawda. I jeszcze jakiś powolny ktoś by się przydał do czuwania przy skałach.

Astrid: I to bardzo.

Sączysmark: Ech, no błagam! No chyba nie o nim tu mowa, co nie?

Mieczyk: O nie, tylko nie o nim. Co nie? Ty, siostra, kto to ten on?

Szpadka: A skąd ja mam wiedzieć? Ale to chyba ważniak jakiś, więc na pewno nie ty.

Czkawka: O Śledziku jest mowa akurat.

Astrid: Jesteśmy zespołem, a w zespole jest tak, że każdy ma jakąś swoją funkcję.

Czkawka: Dobrze powiedziane. Wszyscy jesteśmy równie ważni. A jak kogoś brakuje to jakoś... jakoś... To już nie to samo.

Sączysmark: Wszystko twoja wina. To ty pozwoliłeś mu odejść.

Śledzik: Ale się podekscytowała. Patrz, nie wie, od czego zacząć.

Pyskacz: Na przystawkę proponuję przepysznego piaskowca.

Śledzik: Dobra księżnisia.

Pyskacz: Do bani. Jedziemy jeszcze raz.

Wiking: Robi się czy się nie robi?

Pyskacz: O, bardzo przyjemny głazik. Świeci się, jak gronkielowa lawa.

Śledzik: Gorąco tu czy mi się wydaje?

Pyskacz: Ty wiesz, jak tak powiedziałeś... Na Thora, smok nam wybuchnie! Łaskocz! Łaskocz, dzieciaku, bo nas wszystkich wystrzeli!

Śledzik: No już! Aj, aj, aj! Ja się staram! Aa! Aua! Bardzo państwa przepraszam, fałszywy alarm. Eem... Może jakieś propozycje?

Wiking: Co to za traktowanie?

Wiking 2: Wymyśl coś, dzieciaku! Wymyśl!

Wiking 3: Co tu się dzieje?

Wikingowa: Ile można czekać?

Astrid: O, jest Śledzik. Mamy jakiś świetny plan?

Sączysmark: Może wskoczę na niego i poturbuję go tak, że wróci.

Czkawka: Albo można spróbować zapytać.

Mieczyk: A turbowanie czemu wam się nie podoba? Ja uwielbiam turbowanie. I turbociasto lubię, i jak wypiję mleka, mam turboenergię śmieszną.

Czkawka: Śledzik! Śledzik! Śledzik!

Tłum: Śledzik! Śledzik! Śledzik! Śledzik!

Pyskacz: Widziałem raz, jak się wikingowie na jednego wkurzyli. Na kawałki rozerwali, lała się krew, a zaczęło się niewinnie, jak tu.

Śledzik: Ooo... Oj, no bo... Sztukamięs tyle tego zjadła wtedy... Ja zupełnie nie pamiętam. Chwila! Chyba mam! Spokojnie, nie skandować mi tutaj. Chcecie gronkielowej lawy? Będziecie mieli lawę.

Pyskacz: Dobry humor w obliczu niechybnego rozczłonkowania, to się chwali. Chociaż gdzieś tam liczę, że ty jednak masz jakiś plan.

Śledzik: O mam, mam. Myślę, że to całe żelazo powstało po prostu z połączenia różnych głazów. No innej możliwości to ja nie widzę.

Pyskacz: Wszystkożerna bestia, takie to se lubi pojeść.

Śledzik: Ahaś, coś tam się chyba dzieje.

Pyskacz: Ty widziałeś coś takiego? Dosłownie z rąk mi wyrwała.

Śledzik: Dziwnie się dzieje, jej skóra przyciąga metal. Nie denerwuj się. Wszystko dobrze, tatuś jest przy tobie.

Pyskacz: Śledzik!

Śledzik: Och! O nie, nie, nie, nie, nie. O nie, nie, nie, nie, nie! Nie, nie! Księżnisia, stój! Sztukamięs, wracaj! Gdzie uciekasz?

Wiking: A to co? Ojej!

Śledzik: Księżnisia! Słyszysz mnie? Jestem za tobą! Wracaj!

Czkawka: Oo, niezły strzał!

Śledzik: Czkawka! Zrób coś! Trzeba jej pomóc!

Czkawka: Ale co się stało?

Śledzik: Nie mam pojęcia. Zaczęła przyciągać metal. Przerażona jest.

Czkawka: No dobra, Sączysmark, chodź, wygonimy Sztukamięs z wioski.

Sączysmark: Się robi.

Śledzik: Dziewczynko, wracaj do tatusia!

Sączysmark: Zaraz cię dorwę, gruba dziewucho!

Śledzik: Nie! Nie krzywdź jej! Proszę. Czekaj! Stać! SIAAD!

Sączysmark: Hakokieł! Się chciałem zatrzymać, ale... Aa!

Czkawka: Pędzi kompletnie na oślep. Okej, spróbujmy ją zapędzić nad przepaść. Tak jest, przyjacielu, pięknie. Tędy. Ach. Sztukamięs. Cześć, mała. To ja, pamiętasz mnie? Twój kumpel, Czkawka. Spokojnie, nic się nie bój. Zaraz... Zaraz coś wymyślimy. Błagam cię, nigdzie mi nie uciekaj. Nie, nie, nie, nie, nie, nie. Tak jest, nigdzie nie uciekamy. Chcę ci tylko pomóc.

Śledzik: Czkawka.

Czkawka: Może nie teraz, okej?

Śledzik: Nie, nie, nie. Czekaj, nie. Bo ty nie rozumiesz.

Czkawka: Nie teraz, powiedziałem.

Śledzik: Bo ona metal! A twoja...

Czkawka: Aaa!

Śledzik: ...noga.

Czkawka: Ach. No jasne. Aaa!

Śledzik: Czkawka! Ej, no gdzie wy lecicie?!

Czkawka: Wybacz, stary, nie mam pojęcia!

Śledzik: Ty to samo co ja myślisz? Och, bałem się, że właśnie tak. No dobra, Szczerbatek. Tylko wiesz, żadnych tam rekordowych prędkości, jeśli łaska. Zróbmy sobie miłą noc, żadnej furii. Okej. Aha, tutaj noga, i tu ogon... O nie. Aaa! Za dużo furii! Za dużo furii!

Czkawka: Aa! Aaa! Aa!

Śledzik: Tatuś leci na ratunek! Może mu trochę niedobrze, ale leci dzielnie. No dobra, kolego, teraz na poważnie. I zwalniamy. Księżnisia poleci w lewo. Dobra, nie rzucamy się w oczy. Okej, teraz w prawo. Nur! Pięknie. I tak lecimy.

Czkawka: Cześć.

Śledzik: Cześć.

Czkawka: I jak tam leci?

Śledzik: Ty wiesz, że fajnie nawet? Ach!

Czkawka: Super. Słuchaj... Może to średni moment, ale strasznie cię przepraszam, że wtedy... że tak bez ciebie odlecieliśmy.

Śledzik: Czkawka...

Czkawka: No wiem, okej, no niby sam proponowałeś, ale powinienem był...

Śledzik: Czkawka! Cicho bądź, próbuję się skupić.

Czkawka: A, okej. Sorry. Czekaj.

Śledzik: Błagam cię. Człowieku, możemy później o zranionych uczuciach?

Czkawka: Nie... Nie no, patrz!

Łupieżca: Smoki na prawej burcie!

Bestial: Przecież widzę! Przygotować katapulty! Łucznicy! Macie być w pogotowiu!

Śledzik: Chyba się szykują do ataku.

Czkawka: No widzę. Ale mam pewien pomysł. Nur!

Bestial: Grubasa olewamy! Albrecht chcę głowę Nocnej Furii i ten czarny łeb mu dzisiaj przywieziemy. Na mój znak! Uwaga! Jeszcze nie! Jeszcze nie i... Aaa!

Czkawka: Ahahaha! Ale bomba! Aha, jednak nie taka bomba.

Śledzik: Nic się nie bój. Och. O ja cię, ale jestem dobry. Niech żyje drużyna!

Bestial: Śmiejcie się, śmiejcie! Ale wiadomo, że kto smokiem wojuje... ten tonie?

Śledzik: Och, nareszcie w domu. Haha. No, też się stęskniłem. Haha.

Czkawka: Ekstra!

Pyskacz: Oo. A oto i nasi bohaterowie.

Śledzik: No cześć, Pyskacz.

Pyskacz: To co? Masz ochotę na prawdziwą robotę? Aż po wąsiska mam na dzisiaj zamówień.

Śledzik: No, bo ja chyba podziękuję. Wiesz, w Akademii mamy teraz tyle pracy i zaległości.

Pyskacz: Ach, nic nie szkodzi, rozumiem. No dobra, w takim razie to ja nawet mam coś dla ciebie.

Śledzik: Ale... To jest, ojej, twój pierwszy miecz. Twój własny miecz.

Pyskacz: Prawda. Ale każdy, kto spławia perfidnych Łupieżców, zasługuje.

Śledzik: Och. Dziękuję. Ale... ja sam ich nie spławiłem.

Pyskacz: Wiem przecież. Dlatego też dla panienki Sztukamięs, proszę bardzo, eleganckie kolczyki.

Czkawka: Śledzik. Gdzie ty się chowasz? Od dwóch godzin cię wszędzie szukamy. Czekamy.

Śledzik: Słyszałaś, księżnisia? Czekają.

Przypisy

  1. W tym odcinku Bestial jedyny raz został przetłumaczony jako Dzikus.
Treści społeczności są dostępne na podstawie licencji CC-BY-SA , o ile nie zaznaczono inaczej.